PAX-Christi-School 1921 - 1981 Overdinkel Feestgids maart 1982

Opening nieuwe school en herdenking 60 jarig bestaan oude school, softcover, geillustreerd
lichte vouw in voorste omslag

Redactie
Zuster Castissima
Anne Schulte
Jose Lussing
Miriam Reehuis

Zestig jaar jong!
Jonggeboren en tegelijk zestig jaar oud. Dat lijkt op zich een onmogelijkheid. Toch maken bestuur en staf van de Pax Christischool in Overdinkel dat waar. Ze vieren met kinderen en ouders een diamanten bestaansjubileum in een splinternieuw gebouw. En dat is dan ook een dubbele felicitatie meer dan waard.

Het jubileum betekent niet alleen, dat er zestig jaar lichtingen kinderen over speelplein, door gangen en in lokalen zijn gegaan. Het houdt tevens in, dat daarmee drie generatie worden omspannen. Dat betekent voor de Overdinkelse gemeenschap - meer speciaal voor het relatief niet geringe katholieke deel daarvan -, dat de school een niet weg te cijferen rol in veler levens heeft gespeeld. Men is er als leerplichtige, ter school gegaan, heeft er zijn kinderen in hun eerste schooljaar gebracht en afgehaald en men beleeft het, dat nu ook de kleinkinderen weer onder de Pax-Christi-hoede hun basisonderwijs ontvangen.

Haast schreef ik: "ook zijn kleinkinderen weer in het oude vertrouwde gebouw". Maar daarin is dus nu verandering gekomen. Van oud naar nieuw, van de ene kant van de Hoofdstraat naar de andere. Dat moet nog wat wennen. Gewennen aan iets nieuws, dat weer beter is dan het vorige, duurt evenwel doorgaans niet lang. Al zijn er dan weer zaken als verkeersprobleempjes en dergelijke waarvoor natuurlijk oplossingen gezocht moeten en zullen worden gevonden. Toch zal menigeen, zolang het kan, nog vaak een blik werpen op het oude gebouw, een der meest markante van Overdinkel. Immers, er zijn redenen te over om met dankbaarheid te memoreren, wat daarin zes decennia lang heeft plaatsgevonden.

Aan velen, niet zelden verdienstelijke burgers van vandaag, en aan nogmaals velen, die de hoop van de toekomst vormen, zijn er de eerste beginselen van kennis bijgebracht zonder welke een mens in de oderne maatschappij onmogelijk zou kunnen "meekomen". Zonder welke er ook aanmerkelijk minder levensvreugde bewustgenoten zou klunen worden.

In het begin der twintiger jaren was er met de Lagere Onderwijswet-Visser een eind gekomen aan de zogeheten "schoolstrijd", formeel tot uitdrukking gebracht in de financiële gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs. Sinsdien kon het onderwijs gegeven worden ook in katholiek - christelijke geest. We mogen aannemen, dat de leerlingen van deze school zowel vertrouwd zijn gemaakt met taal, cijfers, jaartallen, landen, volken, steden alsook een geestelijke bagage hebben meegekregen, die hun in hun later leven niet zelden tot steun zal zijn geweest.

Een woord van bijzondere erkentelijkheid lijkt mij daarom op zijn plaats voor de religieuze en andere leerkrachten, die zich op miskenbaar voortreffelijke wijze met veel toewijding, kunde en liefde achtereenvolgens al die jaren hebben ingezet. Dit geldt uiteraard ook voor het vrijwilligerswerk van het kerk-schoolbestuur, dat voor het materieël en financieël beheer ........................