Het zegel van Singraven

John Reyman

Uitg. vd Berg, softcover.

'De nachtdienst zat er bijna op voor de negenentwintig­jarige wachtmeester der rijkspolitie Peter van Boven. Het liep tegen vijf uur en op deze fraaie, heldere morgen werd de nachtelijke duisternis langzaam maar zeker verdreven door de rossige ochtendschemering. Terwijl hij door de bossen van Denekamp fietste, genoot hij van het bedauwde gras en de frisse geur van al het groen om hem heen. Een ontelbaar aantal vogels zong hem in koor toe en het had er alle schijn van, da t deze bonte opera uitsluitend voor hem werd opgevoerd.

Sinds zijn komst in Denekamp woonde Peter met zijn vrouw Annelies en hun achtjarig dochtertje Liesette in het inmiddels prachtig verbouwde koets­huis van het statige kasteel Singraven dat, beschermd door majestueuze eikebomen, het middelpunt van het eeuwenoude, gelijknamige landgoed vormde. De kasteelbewoners, de vierenzeventig jaar oude graaf Emile van Gunnewiecke en zijn één jaar jongere echtgenote, gravin Justine van Gunne­wiecke-Sloets, hadden geen kinderen. Zij vonden het bijzonder plezierig, dat zij met de burgemeester van Denekamp hadden kunnen afspreken dat nieuwe politiemensen, die in de gemeente kwamen werken, tijdelijk op het landgoed zouden kunnen wonen, zolang er voor hen nog geen passende woonruimte voorhanden was.

Het adellijke echtpaar voelde zich hierdoor minder onveilig op het immense landgoed en bovendien hadden zij wat aan­spraak. De dichtstbijzijnde woonwijk was tenslotte nog zeker twee kilometer van het landgoed verwijderd. Veel collega's van Peter, die vóór hem het koetshuis hadden bewoond, hadden het er te stil gevonden. Voor jonge men­sen was er weinig vertier en als er in de politiegezinnen kinderen kwamen, bleek de afstand tot de scholen in het dorp toch wel wat groot.
Ook vielen de vrouwen van de agenten soms ten prooi aan de stilte en de ……………….