Heeroom Osse van Beckum

Rinus Scholten

Uitg. Broekhuis Hengelo, softcover, geillustreerd.


Reeds tijdens zijn leven was Christianus Egbertus Osse, pastoor van Beckum van 1907 tot 1940, een legendarische figuur. Dit dankte hij in hoofdzaak aan het feit, dat zijn wijze van doen in veel opzichten afweek van die van andere geestelijken uit zijn tijd. Hij was een uitzondering te midden van zijn ambtgenoten, die in hun vrije tijd meer met gelijkgezinden omgingen. Osse kende geen onderscheid in rang en stand, ook niet in religie. Hij zocht zijn vrienden bij voorkeur onder het "gewone volk". In de dagelijkse omgang sprak hij dan ook bij voorkeur in het Twents, de intieme, huiselijke taal, die voor iedereen verstaanbaar was.

Daarnaast was pastoor Osse iemand met humor. Toch was hij geen lolbroek of een grappenmaker. Integendeel, ondanks alle anekdotes die door heel Twente hun weg vonden, was Osse een rustig en sociaal-voelend man, die de droge humor door zijn gesprekken en predikaties mengde.
Rinus Scholten verzamelde vele gegevens over pastoor Osse. Om de feiten op hun authenticiteit te onderzoeken, voerde hij talrijke gesprekken met "ooggetuigen", mensen die Osse van nabij hebben meegemaakt.

In deze gesprekken kwam steeds weer naar voren, dat pastoor Osse een bemind pastoor was, een geweldig mens en helemaal niet de grappenmaker, die men zou verwachten na al die verhalen. In het beeld van hen die hem gekend hebben, was hij altijd eerst de priester en herder van de parochie en daarna pas de wildstroper, jager, vogelkenner, enz. En ook de humorist. Maar altijd de mens tussen de mensen. Kenmerkend voor Osse's populariteit is het volgende gezegde van een parochiaan: "Ik heb in mijn leven tweemaal moeten huilen. De eerste keer toen ik hoorde dat Heeroom dood was en de tweede keer toen John F. Kennedy vermoord was".

Tegelijkertijd heeft de auteur geprobeerd in de levensschets van deze markante pastoor een aantal facetten van het vooroorlogse leven in Beckum te beschrijven.